http://omranuk88.blogspot.com

آدرس جدید وبلاگ

بعد از کشمکش های فراوان بلاخره تصمیم بر این شد که بین بلاگفا و بلاگ اسپات با بلاگ اسپات کار کنیم . بزودی تمام مطالب این وبلاگ به آدرس بالا انتقال می یابد و از بازدید کننده گان عزیز خواهش میکنم که نظرات خودشان رو در وبلاگ جدید اعلام نمایند.

با تشکر

نوشته شده توسط حامد در شنبه 1389/04/12 ساعت 20:44 موضوع | لینک ثابت

همانطور که می دونید هم اکنون کنکور ریاضی و فیزیک در حال برگزاریست!!()  امیدوارم که هر کسی به خواستش برسه.

در اینجا  می خوام از حال و هوای خودم از قبل کنکور تا بعدش رو براتون بگم!(یه خورده فانه)

۳ماه قبل از روز حادثه-->یکی از دوستام زنگ زد گفت: حامــــــــــــــد!!! پسر فقط ۳ ماه مونده!! منم گفتم چــــــــی میگی!! ما که هیچی نخوندیم!! همین یه جمله ی دوستم کاری کرد که کتابها رو ببوسم(پاره  پوره کنم)بزارم کنار(چون نتیجه گرفته بودم دیگه هیچی نمیشم!!!!بین خودمون باشه هنوز هیشکی نمیدونه)

۲ماه قبل از روز حادثه-->همون دوستم زنگ زد گفت: حامد هرچی حساب می کنم نمیتونم یک دور دروس اختصاصی رو بخونم عمومی که بماند. منم گفتم چــــــــــــــــــــــــــــی میگی!یخورده حس رقابتم جو گیر شد، کتاب دینی کاج رو گذاشتم جلوم تا بشینم دینی رو همین امروز تموم کنم() . کتاب رو باز کردم، ۵دقیه ای خوندم تا اینکه یکی دیگه از رفیقام زنگ زد و یک سوال ریاضی ازم پرسید. یخورده زور زدم حلش کردم( البته با خودم خیلی حال کردم)بعد بهم گفت :مرتیکه مثل چــــی خوندیا!!گفتم پس چی فکر کردی. بعدش که صحبتامون تموم شد(۲ ساعتی با هم فک زدیم) گوشی رو قطع کردم و پیش خودم فکر کردم اگر اونهایی رو که بهتر بلدم بخونم شاید بهتر نتیجه بگیرم......هیچی آقا دینی رو گذاشتم کنار رفتم سراغ ریاضی.  شروع کردم ریاضی خوندن!!

۱ماه قبل از روز حادثه-->یادم اومد فیزیک هیچی نخوندم( واقعا هیچی) کتاب فیزیک پیش ۲ رو باز کردم و شروع کردم خوندن.یک هفته ای خوندم نتیجه گرفتم اصلا حسش نیست و بیخیالش شدم .

از اون موقع هم تا کنکور همش تو فکر آینده بودم(کی درس خوند؟)

۱ روز قبل از روز حادثه--> بچه ها رو جمع کردیم قرار گذاشتیم بریم یه دور خلصه ای(بیخیالی) بزنیمو بیایم. البته قبلش همه با هم قرار گذاشتیم در مورد کنکور و درس مرس اصلا حرف نزنیم!!! همچین که همه اومدیم سر قرار یکی از دوستام گفت: بابا  ول کنین این بچه بازیا رو کی چقدر خونده؟() آقا ۲ ساعت شروع کردیم در مورد خونده هامون حرف زدن! ساعت ۹:۳۰ رفتیم خونه هامون .من ساعت ۱۰ شام خوردم . بعدش رفتم تو رختخواب که بخوام. یه خورده وول خوردم دیدم نه! نمیشه ! چراغ ها رو روشن کردم کتاب دینی کاج رو باز کردم شروع کردم تا ساعت ۳ خوندن(فقط خلاصه هاش) .۳ خوابیدم و ۶ پا شدم . رفتم دنبال یکی از دوستام و با هم رفتیم در محل حادثه.

نمی دونم چی شد همچین که رسیدیم به محل حادثه من استرسم رفع شد(جدی میگم). خلاصه رفتیم سر جلسه و سوالا رو گذاشتن جلومون. ماهم دفترچه رو باز کردیم و شروع کردیم خوندن دفترچه!

همینو بگم که من هرچی رو که بلد بودم زدم. نه بیشتر نه کمتر. تو بلندگو اعلام کردن وقت عمومی تمام! دفترچه رو گذاشتم رو زمین و نگاه کردم به پاسخنامه.() همش سفید بود!! استرسم برگشت اونم به طور بسیار شدیدتری!  تصمیم گرفتم برم سراغ آبمیوه  کیک!!!!() هرچی دنبال بند و بساط خوراکیم گشتم پیدا نکردم که نکردم!!!!(هنوزم نمیدونم خوراکیام چی شدن)

سرتون رو درد نیارم ... دفترچه های اختصاصی رو پخش کردند منم سوالها رو با نهایت استرس جواب دادم. گفتن وقت تمام(توضیح: من اول ریاضی رو زدم بعد شیمی رو بعد هم فیزیک)...یه نیگاه رو پاسخ نامم کردم دیدم فیزیک هیچی نزدم(هیچی هیچی) ۴ تا سوال شانسی زدمو اومدم بیرون!!(اینها تنها سوالهایی بودند که شانسی زدم و جالبه که همشون هم درست شدند)

بعدش هم رفتم خونه و تا ساعت ۷ بعد از ظهر خوابیدم!....

....و الانم که در خدمت شمام!

نوشته شده توسط حامد در پنجشنبه 1389/04/10 ساعت 11:42 موضوع سخن دل | لینک ثابت

قبل از هر چیز باید بگم که این مطلب اصلا جنبه ی مذهبی نداره!

تقدیم به همه ی اونایی که احساس تنهایی میکنن و دنبال راه نجاتی هستن....

واذکراسم ربک و تبتل الیه تبتیلا/رب المشرق و رب المغرب لا اله الا هو فاتخذه وکیلا/واصبر علی ما یقولون واهجرهم هجرا جمیلا

(سوره مزمل/۱۰-۸)

{و نام پروردگارت را ببر و تنها به او دل ببند/خدای مشرق و مغرب عالم که جز او خدایی نیست او را نگهبان اختیار کن/و بر طعن و یاوه گویی کافران و مکذبان صبورو شکیبا باش و به طرزی نیکو از آنان دوری گزین}

چند روزی بود که هر وقت از توی دانشگاه رد می شدم،بنر

اعتکاف دانشجویی جلوی چشمام خودنمایی می کرد.ومنم چند باری بی تفاوت از کنارش می گذشتم

آخه من تا حالا اعتکاف نرفته بودم و نمی دونستم چه جوریه،تازه من خودمو سنگدل تر از این حرفا میدونستم که بخوام برم اعتکاف.

ولی اینو خوب میدونستم که دیگه خسته شده بودم....

از ژل زدن موی سرم خسته شده بودم،از خط اتوی شکسته ی پیراهن و شلوارم که مثل لبه ی تیز چاقو خودنمایی می کرد خسته شده بودم،خسته شده بودم از درس و کلاس و دانشگاه،خسته شده بودم از اینکه هر روز وقتی که به دانشگاه میام،پیش خودم هزار بار بگم نکنه پیراهنم بد وایستاده،نکنه که موی سرم به هم ریخته باشه،هزار با پیش خودم نگم که فلان دختر امروز در مورد من چه قضاوتی می کنه و...

اگه بخوام همه ی اینا رو توی یک جمله خلاصه کنم باید بگم که از خودم خسته شده بودم،از منی که یک من هم نمی ارزید...

احساس تنهایی می کردم،انگار با همه ی داشتنی هام هیچی ندارم،چون که اونو ندارم...!

من و داوود و سید و شصت،هفتاد تا من دیگه که اونا هم مثل من از دنیا و متعلقاتش فراری بودیم به هر دلیلی تصمیم گرفتیم بریم یه جایی که هیچ کس و هیچ چیزی نباشه تا بتونیم بدون پرده و راحت وصمیمانه و عاشقانه با اونی که خودش ما رو دعوت کرده بود،درد دل کنیم،بریم بهش بگیم که واقعا دیگه خسته ایم.خسته ایم از اینکه روزهامون مثل خطهای وسط خیابون های شهرمون یکرنگ و تکرارین.

بگیم که خسته ایم از این بیهودگی،خسته ایم از این من ضعیف...

حقیقتش از اینکه بعد از عمری تباهی و بیهودگی می خوام برم جایی که جای من نبود احساس ترس و شرم داشتم اد اینکه نکنه اونجا کم بیارم.

واقعا اونجا جای من نبود ولی اونجا بودم.

اونجا همه ساده بودن با همه ی تجمل گرایی شون،همه متواضع بودن با همه ی غرورشون.هیچ کسی اونجا نمی گفت من،نمی گفت تو.همه با هم می گفتیم او...

تا حالا هیچ وقت به این سادگی نخوابیده بودم،به این سادگی غذا نخورده بودم،هیچ وقت با این صداقت نماز نخونده بودم،به این صداقت دلمو از دنیا خالی نکرده بودم.

بچه های اونجا با اینکه فقط سه روز با هم بودن ولی خیلی با هم صمیمی و صادق بودن،خیلی مهربون بودن(مثل بچه های کلاس ما....!)

بعد از ظهر ها که نزدیک اذان مغرب می شد،خود من خیلی خوشحال می شدم،نه اینکه به خاطر افطاری و غذایی که قراره بهمون بدن،از این خوشحال می شدم که اذان مغرب  برای من مثل این بود که خدا داره بهم میگه که امروز تو رو قبول کردم و حالا دیگه برو خوش باش که امروز امتحانت رو خوب پس دادی...

ولی با همه ی این احساساتی که داشتم،بعضی وقتا که بقیه ی بچه ها رو می دیدم که چه عاشقانه و کبوتروار دور حرم الهی طواف می کنن،به حال اونا حسودیم می شد وپیش خودم میگفتم که اونا کجا و من کجا...؟

روز آخر، وقت خداحافظی از این میهمانی بود.بچه ها حس غریبی داشتن،هر کسی گوشه ای رو برای خودش اختیار کرده بود وچنان اشک میریختن و راز و نیاز میکردن که من فکر میکردم که شاید اونا دارن چیزی رو میبینن که من نمیتونم ببینم،شاید اونا واقعا به اون بالا وصل شدن.منم که هرچی التماس چشمهای بخیلمو می کردم که اندکی باران ندامت بر مزرعه ی روی سیاهم بباراند،اما خبری از باران نبود.حالم مثل روزهای ابری بود که مردم از آسمان انتظار قطره ی بارانی دارن.خیلی دوست داشتم مثل داوود،سید،عمارو... گریه کنم اما انگار که هنوز نوبت من نشده....

دنیا با همه ی وقت کشی ها ومعطلی هایی که داره اما این سه روز برام مثل سه ساعت،نه سه دقیقه بلکه هم کمتر گذشت وحالا دوباره من ماندم و من،ولی اینبار منی که شاید کمی ارزش پیدا کرده به همراه خدایی که یک دنیا ارزش ستودن داره ....

حالا من ماندم و یک دنیای تو خالی،من ماندم همان قوطی ژل،من ماندم و همان خط اتویی که روی پیراهن وشلوارم خودنمایی می کرد،من ماندم و همان فکر پوچم که آن دخترک بینوا این بار در مورد من چه قضاوتی میکنه...

وای خدای من نذار که دوباره این دنیای من توخالی بمونه....

نذار که این افکار بیهوده جسم و جانم را آزار بده...

بذار که با تو باشم تا تو با من باشی و کس وچیز دیگه ای نباشه...

تو باشی وهیچ چیز دیگه ای نباشه...

خداوندا از آن روزی که ما را آفریدی

                                            به غیر از معصیت از ما چه دیدی

خداوندا به حق هشت وچهارت

                                                    زما بگذر،شتر دیدی ندیدی

منو با نظرات سازنده ی خودتون تنها نذارین.

نوشته شده توسط جواد در سه شنبه 1389/04/08 ساعت 21:14 موضوع سخن دل | لینک ثابت

علی ای همای رحمت    تو چه آیتی خدا را

که به ماسوا فکندی     همه سایه ی هما را

سالروز تولد پدر شیعیان جهان، روز مرد،و روز پدر رو به همه ی مسلمین جهان تبریک عرض میکنم.

در اولین جلسه ای که بطور تقریبا رسمی با حضور اکثریت نویسندگان برگزار کردیم تصمیم بر این شد که به جای استفاده کردن از سرویس بلاگفا، از سرویس بلاگسپات استفاده کنیم.(البته این یکی از تصمیمات بود. )

پس از ایجاد و کامل کردن قالب وبلاگ جدید، آدرسش رو در این وبلاگ میزنیم. 

در ضمن با نظرهاتون ما را یاری کنید!

نوشته شده توسط حامد در جمعه 1389/04/04 ساعت 23:5 موضوع | لینک ثابت

(الهم اپسسنا فی الامتحان)

خدایا پاسمان کن در امتحان...

نوشته شده توسط داوود در سه شنبه 1389/04/01 ساعت 16:7 موضوع نظرخواهی | لینک ثابت

نوشته شده توسط علیرضا در شنبه 1389/03/15 ساعت 15:39 موضوع | لینک ثابت

                       ((هیچ گاه نبودن به تلخی فراموشی یک بودن نیست))

کاش میدانستم او به چه فکر میکرد وافکارش اسیرچنگ کدام غول بود.وقتی که واردشدیم چشمانش دوخته به در بود وبادیدن ما با همان ویلچری که همدم همیشگی اش شده به استقبالمان آمد.برق امید به بودن و وجود داشتن در چشمش نمایان شدوزودبه تاریکی عمیقی فرورفت.
یکی از بچه ها اولین شاخه گل را به او داد.کمی خوشحال ولی نمیدانم چرابعدازخیره شدن به آن سریع به اتاقش برگشت ووقتی کنارش رفتم چشمانش قرمزبود.حدود 8-37 ساله می آمد باموهای کمی بلند،ریشهای کوتاه وچهره ای معصوم وشکسته.سفیدی رنگ پوستش حاکی از غریب بودنش باکویر بود.خیلی برایم عجیب بود که بااین سن وسال کنار افرادی زندگی میکرد که همسن پدربزرگش بودند وبوی مرگ میدادند!!!
به او سلام کردم وپاسخم را به گرمی داد.ازما دعوت کرد بنشینیم.زندانی شدنش در این مکان برای ما در هاله ای از ابهام بود.
بعداز حرفهای معمولی خواستیم از خودش بگوید وشاخهای روی سرمان وقتی سبز شد که گفت مهندس کامپیوتر علم وصنعت بوده وعضوتیم ملی اسکی! از دختر7ساله اش میگفت که 5سال است ازاو دور بوده وهمسرنامهربانش که ازاوجداشده اجازه نداده با پاره تنش حتی تلفنی صحبت کند.بدبختی اش را از آن عصرلعنتی وتصادف مرگباری میدانست که منجربه قطع نخاعش شد.به اینجاکه رسید اشک درون چشمش حلقه زده بود ودلش میخواست باران چشمهایش را بر کویر خشک صورتش بباراند که سریع از زندگی فعلی اش پرسیدیم.دلمان برایش سوخت وقتی میگفت کسی حاضر به نگهداریش نشده واکنون روزها در ازای نگهداری بهزیستی از او،مجبور است برای آن اداره کارکند.اشک درون چشمانم حلقه زده بود وقلبم به شدت فشرده میشد.دیگر تحمل شنیدن رنجنامه اش را نداشتم که خداحافظی کردیم واز اتاقش خارج شدیم.
به پیرمردی برخوردیم که به سختی راه میرفت.به او سلام کردم ولی پاسخ نداد.بلندتر گفتم:((سلام پدرجان)).پرستار از آن طرف گفت:((ولش کن...اون نه میشنوه نه میبینه)).ناگهان قلبم فروریخت.دستش را گرفتم وایستاد.شاخه گلی به او دادم.گرفت ولمس کرد وبعد از آن با صدای ضعیفی حرفهایی زد که نفهمیدم ولی سقوط اشکی روی گونه اش توجهم را جلب کرد.یک دفعه به خودم آمدم که دیدم صورتش رابوسیده واکنون خم شده ام تا دستش را ببوسم.کاملا گریه میکرد وبااشاره از من خواست کنارش بنشینم.اورانشاندم ودمی کنارش نشستم.حرفهای نامفهمومی می زد که با بالا بردن دستش فهمیدم دارد دعامیکند.از او خداحافظی کردم وبه طرف حیاط راه افتادم درحالی که چشمهایم مسیر صورتش را رها نمیکرد.

نوشته شده توسط داوود در شنبه 1389/03/08 ساعت 12:55 موضوع | لینک ثابت